Jólahefðir sem byrja hjá okkur

Kannski byrjaði það með því að þið fenguð ykkur kakó eftir gönguferð. Árið eftir mundi einhver eftir því og spurði hvort þið ætluðuð ekki að gera það aftur. Nokkrum árum síðar er þetta orðið kvöldið sem enginn vill missa af. Þannig getur jólahefð orðið til. Enginn þarf að ákveða að nú sé verið að stofna hefð. Eitthvað er gert, fólki þykir vænt um það og það vill endurtaka stundina.

Sumar venjur berast milli kynslóða. Við bökum eftir uppskrift frá ömmu eða hengjum upp skraut sem fylgdi okkur úr foreldrahúsum. Aðrar verða til þegar fólk flytur að heiman, eignast sína fjölskyldu eða finnur nýjan hóp til að halda jól með. Þá gefst tækifæri til að velja. Hvað viljum við taka með okkur? Hvað langar okkur að prófa? Hvað hentar lífinu sem við lifum núna?

Hefðin getur verið lítil. Að lesa sömu söguna við kertaljós. Að fara í kvöldgöngu og velja fallegasta jólagluggann. Að borða afganga í náttfötum annan í jólum. Jafnvel misheppnaður bakstur getur orðið upphaf að góðri venju, sérstaklega ef einhver man enn hvað piparkökukötturinn líktist helst.

Það hjálpar að velja eitthvað sem er auðvelt að endurtaka. Ef stundin krefst mikilla útgjalda, margra daga undirbúnings eða þess að allir séu í fullkomnu skapi getur hún fljótt orðið enn eitt verkefnið í desember. Best er að fólkið sem á að taka þátt fái eitthvað um það að segja. Börnin vilja kannski halda í einfaldan leik sem fullorðna fólkinu fannst varla merkilegur. Einn vill endilega sjá sömu myndina, annar hlakkar mest til að pakka inn með tónlist í bakgrunni. Það er ekki alltaf augljóst fyrirfram hvaða stund skiptir mestu máli.

Þegar ólíkar fjölskylduvenjur mætast þarf heldur ekki að velja eina rétta leið. Það má baka kökurnar frá öðru heimilinu og taka upp gjafavenjuna frá hinu. Svo má bæta einhverju við sem tilheyrir ykkur sjálfum.

Hefðir mega líka breytast. Börn stækka, fólk flytur og aðstæður verða aðrar. Kvöldstund getur orðið síðdegisstund og stórt boð að litlum hittingi. Það sem áður veitti gleði þarf ekki að verða skylda vegna þess eins að það hefur alltaf verið gert. Og ef eitt ár fellur úr er hefðin ekki ónýt. Það má taka hana upp aftur þegar betur stendur á. Kannski verður eitthvað sem þið gerið í desember að minningu sem einhver ber með sér lengi. Eftir mörg ár gæti viðkomandi sagt: „Þetta gerðum við alltaf fyrir jólin.“ Þótt í upphafi hafi þetta bara verið kakóbolli eftir gönguferð.